Lekker beesten tussen de beesten

Heerlijk, het is woensdag en de zon schijnt. Ik en de kids gaan samen met een vriendin en haar kinderen een dagje naar de dierentuin.

Nu is dat op zich niet zo’n uitzondering voor ons aangezien de dierentuin zo’n beetje in onze achtertuin ligt. We hebben sinds de geboorte van Mathijs een abonnementje en daar maken we veelvuldig gebruik van. De ene keer gaan we naar de speeltuinen en de andere keer maken we een rondje langs de dieren.

 Ook die woensdag gingen we voor the full package. Bewapend met een rugzak gevuld me allerlei lekkere dingen gingen we op pad. Mijn vriendin en ik konden weer even bijkletsen en de kids konden heerlijk los gaan.

 Toen gebeurde er iets waardoor de middag een hele rare wending kreeg. Het ging eigenlijk heel snel. Mijn voet draaide een kant op die hij niet zou moeten gevolgd door een krakend en scheurend geluid. Ik hoorde het niet alleen! Nee, ik voelde het ook!

Een enorme pijnscheut ging door heel mijn been. Een bijbehorende kreet kon ik niet meer onderdrukken. Daar lag ik dan…. tussen…. de geiten. Een leuk stuk van het park waar de kids altijd heerlijk tussen de beesten kunnen beesten, zoals ze zelf zeggen. Het is natuurlijk wat minder als je er als volwassen “dame” op de grond ligt.

In het gips

“Dan hadden ze kennis kunnen maken met mijn vuist”

Gelukkig zijn er nog hele lieve mensen op de wereld die direct een bankje voor mij regelden en mij uit de blub tilden. Iemand van het park was niet te vinden. Dan maar via het informatienummer ons door laten verbinden naar het park: “Afdeling EHBO aub…”

Binnen enkele minuten was er iemand ter plaatse. De EHBO-persoon kwam eerst met het briljante idee of zij mij niet even naar het ziekenhuis kon brengen. Ze hadden even niet in de gaten dat wij midden in de dierentuin zaten met 4 kinderen.

 Mijn vriendin werd behoorlijk ongerust. Zij zag ook hoe mijn enkel er uit zag. Haar medische achtergrond zorgde er voor dat zij per direct de ambulance ging bellen.

Mijn kids waren zich nog niet zo bewust van wat er gebeurd was. Heerlijk onbekommerd speelden zij door. Zij dachten waarschijnlijk dat mama gewoon heel moe wa en daarom op de bank in de dierentuin lag.

Inmiddels was elke beweging met mijn voet behoorlijk pijnlijk. Gelukkig kwam er dan ook niemand op het idee om wat oefeningen te doen met de voet om kijken wat er aan de hand zou zijn.  Dan hadden ze namelijk kennis gemaakt met mijn vuist.

“Heeft u geen last gehad, mevrouw?”

In het ziekenhuis hebben ze me zo goed en zo kwaad mogelijk weer opgelapt. Nog even een foto en toch ook nog even een CT scan. Toen vonden ze nog een oude breuk van een paar weken geleden…. Daar wist ik niets van.

“Heeft u geen last gehad, mevrouw”? vroegen ze. Nee dus. “Daar heb ik de afgelopen weken simpelweg geen tijd voor gehad!! Weet je wel hoe druk ik het heb?”, zei ik…. De reactie van de chirurg vergeet ik nooit. Hij keek me aan alsof….. ja hoe eigenlijk. Hij had een rare blik…

Maar goed…  we zijn nu alweer 2 weken verder. Ik zit mooi in het gips en heb gelukkig niet meer zo veel pijn. Aanstaande 19 september mogen we terugkomen en dan mag het gips er waarschijnlijk af.

 Mijn kantoor staat nu in de kamer. Een krukje onder de tafel om m’n pootje op te leggen. Zo hou ik wel even vol…..

“Iedereen bedankt voor de lieve kaartjes, bloemen, bezoek en hulp!”

Via deze weg wil ik ook iedereen bedanken voor de lieve kaartjes, bloemetjes en bezoekjes. En alle hulp. Zo leer je zeker wel wie er dicht bij je staan.